Bir varmış, bir yokmuş, küçük bir şehirde yaşayan Mete adında bir çocuk varmış. Mete, oyuncaklarını çok severmiş ve onları kimseyle paylaşmazmış. O kadar çok oyuncağı varmış ki, bazen hepsiyle oynamaya bile vakti yetmezmiş. Ama ne olursa olsun, oyuncaklarını arkadaşlarıyla paylaşmak istemezmiş.

Bir gün, mahalleye yeni bir çocuk taşınmış. Adı Mert olan bu çocuk, Mete’nin tam karşısındaki evde yaşıyormuş. Mert’in fazla oyuncağı yokmuş, hatta sadece bir tane topu varmış. Ama Mert, bu topu bütün arkadaşlarıyla paylaşır ve hep birlikte oynarlarmış.

Bir gün, Mete pencereden arkadaşlarının birlikte oynadığını görmüş. Onların mutluluğunu fark edince, kendi oyuncaklarının yanında yalnız oturmak ona sıkıcı gelmeye başlamış. O da arkadaşlarının yanına gitmiş ve oyuncaklarını getirmiş. İlk başta paylaşmakta tereddüt etse de, oyuncağını bir arkadaşıyla paylaştığında daha fazla eğlendiğini fark etmiş. Arkadaşlarıyla oynamak Mete’ye çok iyi gelmiş.

Bu olaydan sonra Mete, oyuncaklarını daha sık paylaşmaya başlamış. Arkadaşlarının mutluluğunu görmek, onu da mutlu etmiş. Hem arkadaş sayısı artmış, hem de daha güzel zamanlar geçirmiş.

Mete, artık paylaşmanın gücünü anlamış ve çevresine de bu güzel alışkanlığı kazandırmış.